Ο διακεκριμένος συγγραφέας Πέτρος Αρχοντίδης, 75 χρόνων σήμερα, αναζητά στο μακρινό παρελθόν του τα πρόσωπα και τα γεγονότα, τις ώρες και τις καίριες στιγμές, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είχαν διαμορφώσει τη ζωή του.
Μέσα στο πνεύμα των κλασικών ταινιών Amarcord του Federico Fellini και Cinema Paradiso του Giuseppe Tornatore, στο αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα, Κοάζινος, που είναι ένα κράμα πραγματικότητας και μυθοπλασίας, γιομάτο σκηνές κωμικές, τρελές κι αλλόκοτες, κάποτε και δραματικές, ο Πέτρος Αρχοντίδης αφηγείται με απογυμνωτική ειλικρίνεια, νοσταλγία και γλυκόπικρο χιούμορ όλα όσα σημάδεψαν την περιπετειώδη πορεία του από την παιδική ηλικία, στην εφηβεία και την ενηλικίωση, καθώς και την παράπλευρη και πολυτάραχη ζωή της οικογένειάς του, τη δεκαετία 1945 – 1955.
{…} Με δέκα απλωτές πλησίασα, «σ’ έπιασα» της είπα κι αιχμαλώτισα το πόδι της από τον αστράγαλο. Την τράβηξα κοντά μου. Σμίξανε τα στέρνα μας, τα ποδάρια μας πλέχτηκαν κι άρχισαν να παλεύουν κάτω από το νερό, τα χείλη μου γύρεψαν τα δικά της, που μου τα πρόσφερε πρόθυμα, όπως άφησ’εκτεθειμένα στα χείλη μου και τα στήθη της, που πότε πότε ξεμυτούσαν, με κείνες τις υπέροχες καφεδιές βουλίτσες τους, έξω απ’ το χαλαρό μαγιό. Πόση ώρα παλέψαμε, πότε απάνω πότε μέσα βαθιά στον υγρό στίβο; Δεν θυμάμαι, δεν ξέρω, δεν σας το λέω... Το κορμί μου, φλογισμένο, βρίσκονταν εκεί, ανάμεσα στα κύματα, σφιχτοδεμένο με το δικό της, αθύρματα κι οι δυο του έρωτα και του πόθου, μισό χιλιόμετρο από την ακτή του Σουνίου. Την ίδια ώρα που η ψυχή μου, ήθελα να πιστεύω κι η δικιά της, πετούσε, πήγαινε να συναντήσει το ευτυχισμένο καράβι του Θησέα που γυρνούσε τροπαιοφόρο από τη μάχη με τον Μινώταυρο. {…}

Don't have PayPal, no worries! Just send us an email through the 'Contact Us' page or call us!